Na przedgórzach karpackich i w Beskidzie Niskim zaobserwowano już pierwsze orliki krzykliwe. Ptaki zaczynają powracać na tereny lęgowe ze swoich zimowisk, które leżą aż w Afryce środkowej i południowej.
Orliki, jak sama nazwa wskazuje są mniejszymi ptakami drapieżnymi od orłów (na Podkarpaciu gnieżdżą się orzeł przedni oraz bielik). W Polsce występują dwa gatunki orlików – krzykliwy oraz grubodzioby. Ten drugi jest wyjątkowo rzadki w Polsce, zaledwie 15-20 par gniazduje w północno-wschodniej części kraju oraz na Lubelszczyźnie. Co ciekawe zdarzają się także „mieszańce” orlików krzykliwych z grubodziobymi. W Polsce liczebność orlików krzykliwych szacuje się na około 2,5 tysiąca par lęgowych, z czego najwięcej gniazduje na północnym-wschodzie kraju oraz na południowym- wschodzie. Podkarpacie, a szczególnie Beskid Niski, Bieszczady i Góry Sanocko-Turczańskie stanowią ważną krajową ostoję tego gatunku, który objęty jest ochroną ścisłą.
Nazwa gatunkowa „krzykliwy” nawiązuje do lotów tokowych podczas których samce składają skrzydła i pikują ostro w kierunku ziemi wydając przy tym głośne piskliwe dźwięki. Wokół znalezionych gniazd orlików krzykliwych wyznacza się specjalne strefy ochronne w promieniu 300-500 metrów, w których od marca do sierpnia ogranicza się prace leśne oraz przebywanie ludzi. Orliki krzykliwe gniazdują najczęściej w lasach mieszanych, których wiek przekracza 80 lat. Podkarpackie orliki zakładają swoje gniazda na ogół na starych jodłach i świerkach położonych w trudno dostępnych jarach i dolinach potoków. Tereny łowieckie tych ptaków zazwyczaj rozciągają się w promieniu do 2 km od gniazd i obejmują mozaikę środowisk otwartych – łąki, miedze, fragmenty nieużytków i śródpolne mokradła.
Jedną z często stosowanych przez orliki krzykliwe metod łowieckich jest piesze przeczesywanie terenu w celu zdobycia pokarmu, który stanowią głównie drobne ssaki (80-90%) oraz płazy i gady, drobne ptaki, a także większe owady. Ptaki opuszczą nasz region w pierwszej połowie września. (gs)
Strona internetowa opracowana w ramach projektu "Zielone Podkarpacie", dzięki wsparciu udzielonemu przez Islandię, Liechtenstein, i Norwegię poprzez dofinansowanie ze środków MF EOG oraz Norweskiego Mechanizmu Finansowego, a także ze środków budżetu RP w ramach Funduszu dla Organizacji Pozarządowych.Strona została rozbudowana w ramach projektu "Tropem karpackich żubrów" współfinansowanego przez Unię Europejską z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz z budżetu państwa za pośrednictwem Euroregionu Karpackiego w ramach Programu Współpracy Transgranicznej Rzeczpospolita Polska – Republika Słowacka 2007-2013.Strona została rozbudowana w ramach projektu "Zielone Podkarpacie - popularyzacja różnorodności biologicznej w wymiarze ekosystemowym" który korzysta z dofinansowania w kwocie 896 496 zł pochodzącego z Islandii, Liechtensteinu i Norwegii w ramach funduszy EOG.
Strona została rozbudowana w ramach projektu "Ochrona ostoi karpackiej fauny puszczańskiej - korytarze migracyjne" realizowanego przy wsparciu Szwajcarii w ramach szwajcarskiego programu współpracy z nowymi krajami członkowskimi UE.